Najstarsza wspólnota żydowska pojawiła się w Kodniu przed 1623 r. W 1698r. zbudowana została synagoga. Podczas II wojny światowej kodeńscy Żydzi zostali umieszczeni w getcie, dokąd trafiła również 105-osobowa grupa Żydów z Krakowa. We wrześniu 1942 r
W 1713 r. zniesiono ograniczenia dotyczące
osiedlania się Żydów w mieście. Istnienie bożnicy
zostało potwierdzone w 1727 r. W 1736 r. istniała już gmina i
cmentarz. Pod koniec XVIII w. magidem w Kolbuszowej był Abraham Jehoszua
Heszel, późniejszy cadyk w Opatowie
Żydzi do miasta zaczęli napływać w XVII wieku. Po 1821 roku w mieście powstała samodzielna gmina żydowska. W tym czasie Żydzi stanowili blisko 40% ludności miasta i posiadali już w własną synagogę i kirkut
Komarów powstał w XVIII w. Brak jest danych, które pozwoliłyby określić początek osadnictwa Żydów w miasteczku. W okresie międzywojennym miejscowa gmina żydowska posiadała synagogę i kilka domów modlitwy
Osadnictwo na terenie Koniecpola pojawiło się już w XI wieku. Jednak akt lokacyjny Koniecpol otrzymał w mieście Buda od Władysława Warneńczyka w 1443 roku. Przez kolejne lata miasto pozostawało w rękach Koniecpolskich
Pierwsi Żydzi osiedlili się w Koninie w XIV wieku. W wieku XV żyło ich tu już 180, a ich liczba szybko rosła aż do wieku XVI. Epidemie cholery w 1628 i 1662 r. oraz najazdy szwedzkie w 1707 roku mocno osłabiły społeczność żydowską
Pierwsza wzmianka o wsi Końskie pochodzi z 1124 roku. Aż do połowy XVII wieku wieś ta pozostawała w rękach rodziny Odrowążów, wtedy to przeszła w ręce rodziny Małachowskich. Końskie otrzymało prawa miejskie dopiero 1748 roku
Nie wiadomo, kiedy Żydzi zamieszkali w Korczynie, ale najstarsza macewa na cmentarzu datuje się z 1701 r. Według spisu z 1921 r. w Korczynie mieszkało 796 Żydów na ogólną liczbę mieszkańców 4517
